اگر تا دور من می زیستی او

شوند از باغهای من دلفروز

کسی کز گفته خود لاف می زد

نفس چون صبح از دل صاف می زد

بمردی چون بدین نگریستی او

بلی چون آفتاب آید پدیدار

نماند صبح را یک ذره مقدار