بسی بر پیش دکان ایستادش

یکی رندی میان داغ ودردی

ستاده بود بر دکان مردی

ازو می خواست چیزی، می ندادش

زبان بگشاد دکاندار پر پیچ

که تا تو زخم نکنی ندهمت هیچ

چو کردی زخم، از من نقد می جوی