مرا برهان ز من گر می رهانی

دلم بربای و مبهوت خودم کن

ز من بر من بسی آمد تباهی

الهی نجنی منی الهی

که هر چیزی که می خواهی توانی

مرا با خود مدار و بیخودم دار

ز خود سیر آمدم این خود کم انگار