مرا با خود مدار و بیخودم دار

الهی نجنی منی الهی

مرا برهان ز من گر می رهانی

که هر چیزی که می خواهی توانی

ز خود سیر آمدم این خود کم انگار

بحق آنکه میدانی که چونم

که بیرون آر ازین غرقاب خونم