برو تن در غم بار گران نه

که گل بی خار و شکر بی مگس نیست

نمی دانم کسی را بی غمی من

که تادستی برو مالم دمی من

بسی جان کن چو جان خواهند جان ده

نمی بینم ترا آن مردی و زور

که بر گردون شوی نا رفته درگور