خراج شام یک سالش بها بود

یکی یاقوت رمانی بشکوه

بزرگ و گرد و ناهنوار چون کوه

ز رخشانی چو خورشید سما بود

ابا خوبی و با نغزی و رنگش

بر آمد سی و شش مثقال سنگش

ازان پس آمدش منضور و خلعت