صچنان خوش خو چنان مردم نوازست

مرو را از همه کس بر گزیند

سراسر ملک خود او را سپارد

که به زو مهتری دیگر ندارد

که گویی هر کس او را طبع سازستص

صز خوی خوش بهار آرد به بهمن

به تیره شب از طلعت روز روشنص