زدهها مردمان آواره گشته

گروهی مهر گشته بر سر دارص

همه دیدند دههای صفاهان

که یکسر چون بیابان بود ویران

همه بی توشه بی پاره گشته

چو نام او شنیدند آمدند باز

ز کوهستان و خوزستان و شیراز