شب دیجور را بزدود چون خور

نه مادر بود گفتی مشروقی بود

کزو خورشید تابان روی بننود

یکی دختر که چون آمد ز مادر

که ومه را سخنها بود یکسان

که یارب صورتی باشد بدین سان

همه در روی خیره بماندند