که ومه را سخنها بود یکسان

کزو خورشید تابان روی بننود

یکی دختر که چون آمد ز مادر

شب دیجور را بزدود چون خور

که یارب صورتی باشد بدین سان

همه در روی خیره بماندند

به نام او را خجسته ویس خواندند