به چهره آفتاب نیکوان بود

کجا چشم فلک زو تیره گشتی

دو رخسارش بهار دلبری بود

دو دیدارش هلاک صابری بود

به غمزه اوستاد جادوان بود

چو شاه روم بود آن روی نیکوش

دو زلفش پیش او چون دوسیه پوش