چو مادر دید روی دخترش را

به بالا هر یکی چون نردبانی

شدند از راه سوی ویس شادان

ز خوزان آوریدندش به همدان

سهی بالا و نیکو پیکرش را

خجسته نام یزدان را فرو خواند

بسی زر و بسی گوهر بر افشاند