بسی زر و بسی گوهر بر افشاند

چو مادر دید روی دخترش را

سهی بالا و نیکو پیکرش را

خجسته نام یزدان را فرو خواند

چو او را پیش خود بر گاه بشناخت

رخش از ماه تابان باز نشناخت

گل رخسار گانش را بیاراست