ننود از خامشی همداستانی

چو بشنید این سخن ویسه ز مادر

شد از بس شرم رویش چون معصفر

بجنیدش به دل بر مهربانی

نگفت از نیک و بد بر روی مادر

که بود اندر دلش مهر برادر

دلش از مهربانی شادمان شد