نگفت از نیک و بد بر روی مادر

شد از بس شرم رویش چون معصفر

بجنیدش به دل بر مهربانی

ننود از خامشی همداستانی

که بود اندر دلش مهر برادر

دلش از مهربانی شادمان شد

فروزان همچو ماه آسمان شد