سوی مروش گسی کن با دل شاد

اگر چه ویسه به آهو و پاکست

مرا زین روی دل اندیشناکست

مدار او را به بوم ماه آباد

مبر انده زبهر زر و گوهر

که ما را او همی باید نه زیور

مرا پیرایه و زیور بسی هست