برو زد بانگ و گفتا چه رسیدت

لب از گفتار بسته دم گسسته

مرو را دید ویس ماه پیکر

ز شرم و بیم گشته چون معصفر

که هوش و گونه از تن برپریدت

ز هنجار خرد دور او فتادی

چو رفتی دخت نازاده بدادی