ز هنجار خرد دور او فتادی

ز شرم و بیم گشته چون معصفر

برو زد بانگ و گفتا چه رسیدت

که هوش و گونه از تن برپریدت

چو رفتی دخت نازاده بدادی

خرد کردار چونین کی پسندد

روا باشد که هر کس بر تو خندد