بسی گاهست خیلی روزگارست

برو تا خود نه کین باشد نه آزار

ولیکن بر پیام من به موبد

بگو چون تو نباشد هیچ بخرد

که نادانیت بر ما آشکارست

ز پیری مغزت آهومند گشتست

ز گیتی روزگارت در گذشتست