نخواهم در غریبی موبد پیر

مرا چون دیده شایستست مادر

چو جان پاک بایسته برادر

بسازم با برادر چون می و شیر

جوانی را به پیری چون کنم باز

ملا گویم ندارم در دل این راز

چو زرد از ویس این گفتار بشنید