که افزون کرد راهش درد ما را

نه قارن کرد یارد شوی شهرو

نه آن مهتر پسر کش نام ویرو

چه کار افتاد گویی زرد ما را

مگر دژخیم ویسه دژ پسندست

که ما را اینچنین در غم فگندست

دل سنگین به بوم ماه بنهاد