که و مه راست باشد نزد نادان

تو کندی جوی آبش دیگری برد

به تو داده زن از تو چون ستانند

مگر ایشان که ارز تو ندانند

چو روز و شب به چشم کور یکسان

نه با آن کرده اند این ناسزا کار

که پاداشی نداری شان سزاوار