ندانم زاری خود با که گویم

ز نرگس بر سمن گوهر پراگند

خروشان زان با دایه همی گفت

به زاری نیست در گیتی مرا جفت

ندانمچارهء خویش از که جویم

بدین هنگام فریاد از که خواهم

ز بیداد جهان داد از که خواهم