کجا در بی دلی بسیار آهوست

زبان را دل بود بی شک نگهبان

سخن بی دل به دانش گفت نتوان

مباد آن کس که دارد بی دلی دوست

چو رامین را هوا در دل بر آشفت

ز روی مهربانی شاه را گفت

مبر شاها چنین رنج اندرین کار