بهاری بود ازان هر دلستانی

برو بارنده هفتورنگ و پروین

کمرها بر میان از گوهر ناب

به سر تاج زرو در خوشاب

ز رخسارش بدو در گلستانی

همه با یار و با طوق زرین

سراسر چون دهن شان گوهر آگین