هوا بر سوک او جامه سیه کرد

فرو هشته چو پرده پیش خورشید

تو گفتی شب به مغرب کنده بد چاه

به چاه افتاده ماه از چراغ ناگاه

سپهر از هر سوی جمع سپه کرد

سیه را سوی مغرب برد هنوار

که آنجا بود در چه مانده سالار