سپهر از هر سوی جمع سپه کرد

تو گفتی شب به مغرب کنده بد چاه

به چاه افتاده ماه از چراغ ناگاه

هوا بر سوک او جامه سیه کرد

سیه را سوی مغرب برد هنوار

که آنجا بود در چه مانده سالار

سپاه آسمان اندر روارو