به پای هردوان در خفته خرچنگ

برفته روشنان از دست و از پای

دو پیکر باز چون دو یار در خواب

به یکدیگر بپیچیده چو دولاب

تو گفتی بی روان گشسته و بی چنگ

اسد در پیش خرچنگ ایستاده

کمان کردار دم بر سر نهاده