ز گوهر چشم او کان دگر شد

چو کان سیم بود از ویس جانش

قصا پرداخته از سیم کانش

اگر چه کان سیمین بی گهر شد

دل ویرو ز هجران بود نالان

دل موبد ز جانان بود بالان

گهی ارید چشمش بر گل زرد