دل ویرو ز هجران بود نالان

قصا پرداخته از سیم کانش

اگر چه کان سیمین بی گهر شد

ز گوهر چشم او کان دگر شد

دل موبد ز جانان بود بالان

گهی ارید چشمش بر گل زرد

گهی نالید جانش از غم و درد