گهی نالید جانش از غم و درد

دل ویرو ز هجران بود نالان

دل موبد ز جانان بود بالان

گهی ارید چشمش بر گل زرد

چنان بگسست غم رنگ از رخانش

که گفتی از تنش بگسست جانش

جدایی پردهء صبرش بدرید