چنان بگسست غم رنگ از رخانش

دل موبد ز جانان بود بالان

گهی ارید چشمش بر گل زرد

گهی نالید جانش از غم و درد

که گفتی از تنش بگسست جانش

جدایی پردهء صبرش بدرید

ز مغزش هوش چون مرغی بپرید