گهی با دل صبوری پیشه کردی

مگر چون حسرت عشق آی

چنین جبار و گردنکش نبودی

گهی رامین چنین اندیشه کردی

گهی در چاه و سواس او فتادی

گهی دل را به دانش پند دادی

الا ای دل چه بودت چند گویی