نیارد راز خود با کس بگفتن

بس است این درد عاشق را که هنوار

بود با درد عشق و حسرت یار

همی بایدش درد دل نهفتن

چنان چون بود مهر افزای رامین

چو کبگ خسته دل درچنگ شاهین

نه مرده بود یکباره نه زنده