به جان خویشی و شادی از شنیدن

ز بس رامشگران و رود سازان

ز بس سیمین بران و دلنوازان

به دل آفت همی آمد ز دیدن

چو در شهر این نشاط گونه گون بود

سرای شاه خود دانی که چون بود

ز بس زیور چو گنج شایگان بود