ز بس زیور چو گنج شایگان بود

به جان خویشی و شادی از شنیدن

چو در شهر این نشاط گونه گون بود

سرای شاه خود دانی که چون بود

ز بس اختر چو چرخ آسمان بود

صز بس نفش وشی چون شوشتر بود

ز بس سرو چون غاتفر بودص