ز بس اختر چو چرخ آسمان بود

چو در شهر این نشاط گونه گون بود

سرای شاه خود دانی که چون بود

ز بس زیور چو گنج شایگان بود

صز بس نفش وشی چون شوشتر بود

ز بس سرو چون غاتفر بودص

سرایی از فراخی چون جهانی