پس این فریاد بی معنی چه خوانی

مده بی درد ما را دردمندی

ز فریاد نترسد هکم یازدان

نگردد باز پس گردون گردان

ز چشم این اشک بیهوده چه رانی

چو دایه کرد چندین پندها یاد

چه آن گفتار دایه بود و چه بار