دگر باره زبان بگشاد دایه

مرا بی کام بودن بهتر آید

چو او را بود ناکامی بهفرجام

مبیند ایچ کس دیگر ز من کام

که بود اند سخن بسیار مایه

بدو گفت ای چرغ و چشم مادر

سزد گر نالی از بهر برادر