بماند جاودانی درد ایشان

پس آنگه هر دو از هم دور مانند

رسیدن را به هم چاره ندانند

دریغ این بود با حسرت آن

چنان مردی که باشد خارو درویش

ز ناگاهان یکی گنج آیدش پیش

کند سستی و آن را بر ندارد