به چشمش روی حوران زشت گشتی

اگر فرزانه آن بت را بدیدی

چو دیوانه به تن جانه دریدی

وگر رصوان بر آن بت بر گذشتی

ور آن بت مرده را آواز دادی

به خاک اندر جوابش باز دادی

و گر رخ را در آب شور شستی