دلم چون دوزخی افتاد در غم

چو دیدم ویس بود آن ماه پیکر

چو ماهم کرد دور از خواب واز خور

دو چشمم تا بهشتی دید خرم

نه بادی بود گفتی آفتی بود

مرا ناگاه روی فتنه بننود

مرا در کودکی تو پروریدی