وزان پس مرمرا بسیار دیدی

نه بادی بود گفتی آفتی بود

مرا ناگاه روی فتنه بننود

مرا در کودکی تو پروریدی

ندیدی حال من هرگز بدین سان

ز درد دل نه باجان و نه بی جان

تو گویی شیر من روباه گشست