که ابر دی مهی بر شخ کهسار

به شبگیران چنان نالم به زاری

که بلبل بر گلان نوبهاری

سحرگاهان چنان گریم به تیمار

بیاریدست از آن دو چشم دلگیر

مرا بر دل هزاران ناوکی تیر

بیفتادست از دو زلف دلبند