مرا عشق تو در جان خوشتر از جان

که خوش گفتار تو آید به گوشم

اگر چه سال و مه از تو به دردم

چنین با اشک سرخ و روی زردم

وگرچه جان من زوگشت رنجان

نخواهم بی هوایت زندگانی

نجویم بی وفایت شادمانی