سپیدی روزم از روی تو باشد

به سر بر موی من شمشیر گردد

همی دانم که تا من زنده باشم

به پیش بندگانت بنده باشم

سیاهی شب هم از موی تو باشد

رخ رنگینت باشد نوبهارم

لب نوشیند باشد غمگسارم