مکن چون زهر بر من زندگانی

همی گفت ای انوشین دایه زنهار

مکن جان مرا یکباره آوار

مبر امیدم از جان و جوانی

توی از دوستان پشت و پناهم

توی فریادجوی و چاره خواهم

چه بشاد گر کنی مردم ستانی