چه دیوست این که جانش نشستست

گسسته عقد مروارید بربر

بدو گفت ای مرا چون جان شیرین

نه بیماری چه داری سر به بالین

در هر شادیی بر تو ببستست

گمان کردی به رنج اندر سهی سرو

تو پنداری که در چاهی نه در مرو