گمان کردی به رنج اندر سهی سرو

نه بیماری چه داری سر به بالین

چه دیوست این که جانش نشستست

در هر شادیی بر تو ببستست

تو پنداری که در چاهی نه در مرو

سبکتر کن ز دل بار گران را

کزو آسیب سخت آید روان را