فتاد اندر دلم چون آهی و روی

ترا دایه ز هر دردی فدا باد

غم تو مشنوداد و بد مبیناد

شنیدم هر چه گفتی ای پری روی

اگرچه درد بر تو بی کرانست

مرا درد تو بر دل بیش از آنست

مبر اندوه کت بردن نه آیین